Kleine criminaliteit (2)
Op een mooie decemberdag werd ik gevraagd om op een piratenzender met Kerstmis een praatje te houden en plaatjes te draaien. Naar dit programma luisterden ongeveer 200 mensen. Ik had helemaal niet in de gaten dat dit niet mocht, dus ik deed dit. De volgende dag stond de inspecteur van de politie voor de deur. De geheime zender was uitgepeild door de toenmalige PTT en de politie bereidde een inval voor. Ze hoorden mijn stem en bliezen het af, en deelden mee dat ze het binnenkort weer zouden doen. De inspecteur zei: ‘Nu ga je ze zeker waarschuwen.’ Ik deed dat, maar ze gingen door, dus alles werd ingepikt en de zender werd stil.
Opeens was ik iemand kwijt die in van alles handelde. Hij verkocht videobanden, want hij had in een schuur een videostraat. Hij legde het originele exemplaar voor in en koppelde acht of tien videoapparaten aan elkaar. Zo verkocht hij een aantal banden. De kwaliteit was niet geweldig, maar hij verkocht zo goed dat dit opviel. Hij kreeg een gratis hotel van de overheid.
In een café iets verderop werd er geheeld, maar dat deden ze met foto’s. Hele partijen boden ze aan en die kon je op een ander adres ophalen. Ze wilden geen vreemden in het café, maar op een avond waren die er wel. Bij de Waal stonden caravans van rondtrekkende zigeuners uit Nieuwegein en Tilburg, en twee jongens gingen uit. ‘Wat doen die Turken hier?’ zeiden die andere bezoekers. De jongens voelden zich beledigd en er ontstond een vechtpartij. Ze liepen naar buiten en pakten bij de smid ijzeren staven uit de ton. Ze begonnen een zwaardgevecht met die stokken. Ik mocht van Beppie niet naar buiten, maar ik was al halverwege toen de politie kwam. De caravans moesten toen weg en er waren geen handeltjes meer in het café.
Voor die tijd was daar een Grieks restaurant en dat ging in de brand vanwege de verzekering. De verzekering zag petroleum en overal lag papier, dus er kwam geen uitkering. Wij woonden boven de zaal en daarom was de vrouw van onze voorganger bang geworden voor die brand. Dat konden wij begrijpen toen er bij ons in Zaandam werd ingebroken. Dat was voor onze dochter en mijn vrouw ook angstig. Later probeerde de eigenaar voor elkaar te krijgen dat hij een verstandsverbijstering had en daardoor de boel in de brand stak. Leuk verhaal, maar er kwam alsnog geen uitkering.
Ik was vroeger nogal gemakkelijk met mijn fietsen en die werden regelmatig gestolen in Tiel en Breda. Dat doe ik nu veel beter. In Breda ging ik eerst bij het station kijken en daar heb ik twee keer mijn fiets weer meegenomen, want ik had mijn reservesleutel. Op een avond zag ik in de wijk De Wisselaar in Breda een fietswiel uit de gracht steken. Ik dacht, dat is mijn fiets. Ik ging dus door die baggergracht die vies en koud was. Het was helaas mijn fiets niet, maar een wrak.