Hersenbloeding (2)

Ik lag in het ziekenhuis waar de verzorging prima was. Ik moest natuurlijk weer mobiel worden en wandelde onder begeleiding een beetje de eerste dagen. Al vrij snel liep ik alleen. ’s Avonds liep ik een rondje met de zuster, meestal om half tien. Ik zei dan tegen hen dat ze eerst hun rapport maar moesten schrijven en dan liepen zij ook wat relaxter. Aan de ene kant had ik een leuning om vast te houden en aan de andere kant de zuster. Ik liep los aan beide kanten, maar je kunt het nooit weten.

De eerste dagen was ik behoorlijk moe, want het kostte heel wat energie. De fysiotherapie kwam om mij te leren traplopen, want ik mocht naar huis. Beppie was bezorgd en vroeg of ik eerst mocht laten zien dat ik kon traplopen. Ze bestelde een ziekenhuisbed voor in de woonkamer die er zes weken heeft gestaan. Ik ging wel naar boven om te douchen, want mijn handige Beppie had een handgreep bevestigd in de douche. Die had ik vrij snel niet meer nodig, dus ik gebruik hem nu alleen nog maar voor mijn washandje. Wat ik iedereen kan aanraden: doe de douchedeur niet op slot, want dat voorkomt nodeloos gedoe.

De eerste tijd sliep ik tussen de middag even, maar later werd het rusten. De trap kon ik met handgrepen goed omhoog lopen. Toch kon ik nog niet fietsen. Ik werd opgehaald voor de samenkomst en ging regelmatig met de bus weg. Ik moest natuurlijk naar de fysiotherapie, maar ik bleef een beetje wankel. Ik las wat op internet, maar aan die onzin doe je vaak niet mee. Bepaalde zalfjes en medicijnen werken niet, en er wordt wat verteld door zogenaamde experts.

Er werd bij mij bloed afgenomen, maar tijdens een samenkomst werd ik opgehaald door de ambulance die mij weer naar het ziekenhuis bracht. Iedereen daar was verbaasd, maar wat bleek? Een bepaald medicijn werkte niet goed bij mij. Een enzym reageerde niet goed. Ik kreeg een ander medicijn en voelde mij direct beter, en vertelde aan Beppie dat ik wel weer kon gaan fietsen. Zij wilde dat de fysiotherapeut dat kon vertellen. Hij kwam dus aan huis en ik moest proeffietsen. Hij vertelde dat dit geen probleem was.

Wat heb ik nu overgehouden aan dit alles? Dat heel veel mensen van je houden, vooral Beppie en de kinderen. Maar ook tintelingen in mijn benen, maar het gekke is, dat herstelt meer en meer. Ik had een lichte spraakafwijking en liep met een klapvoetje, maar dat is ook over, ook al ben ik moe. Wat ik ook geleerd heb, is om niet zomaar een vervangend medicijn te nemen als je eigen medicijn niet te krijgen is, want dat brengt je gezondheid in gevaar. Het belangrijkste in mijn gedachtewereld is toch wel dat ik nu weet hoe ik reageer op het moment als ik dood zou gaan. Ik was rustig en kende geen angst. Toch ben ik gelukkig hier op de aarde gebleven en heb wat bonusjaren gekregen.