Ot en Sien – school (3)
Het hoogtepunt van het schooljaar was de schoolreis. Een grote bus en daar ging een melkbus vol met ranja mee en een grote soeplepel. Zelf namen we Exota en Sunkist (driehoekjes met sinas) mee. De flessen Exota werden heen en weer geschud door het rijden van de bus en alles spoot eruit. Als je geluk had, had je nog een halve fles over. De driehoekjes die natuurlijk niet mee mochten, werden kapotgetrapt en dat gaf ook lawaai en dat mocht ook niet. Dankzij die schoolreisjes kwam ik in dierenparken, Madurodam, Scheveningen, de Pyramide van Austerlitz, Julianatoren en niet te vergeten, Westerbouwing. Dit was niet gebeurd zonder die schoolreisjes. Dus vooral hiermee doorgaan in deze tijd en neem ook de kinderen mee met een smalle portemonnee. Bij ons was er een spaarsysteem, maar mijn buurjongetje kreeg toch een aantekening. Klasse van de schoolleiding.
Een ander hoogtepunt was St. Nicolaas. Eerst mocht je nog in de zak, kreeg je nog de roe en mocht je geen gekke liedjes zingen, zoals ‘Sinterklaas is jarig, trek aan zijn poten, dan valt hij op zijn …’, en dat leverde je natuurlijk problemen op. Ik heb ze zachtjes gezongen, want ik heb nog heel lang in St. Nicolaas geloofd, dus ik durfde die liedjes niet te zingen. Ik vond het ook niks toen Baukje mij vertelde dat St Nicolaas niet bestond. Ik was verdrietig en woedend tegelijk. Ik was ook enthousiast over Kabouter Spillebeen, Paulus de Boskabouter en Winkie de Kabouter. Mijn fantasie ging jaren nog aan de loop. Ook al wist ik dat ze niet bestonden, maar ik liet ze bestaan in mijn hoofd.
Ikzelf heb Arnyda in Den Haag laten geloven in Klaas Vaak. Klaas Vaak bestaat en hij woont aan de donkere kant van de maan. Elke avond gooit hij slaapzand in je ogen en daarom heb je altijd van die harde korstjes in je ogen in de ochtend. Arnyda geloofde dat ook en ging op hem wachten, en keek onder zijn bed. Tot hij oud genoeg was dat hij het niet meer geloofde. In Delft wees ik hem op een winkelgevel waarop Klaas Vaak stond. Dus zei ik dat Klaas Vaak dus echt bestond. Het was de gevel van een matrassenwinkel aan de gracht. Hij vond dat maar niks.
Verder hadden wij op school elk jaar een toneeluitvoering en dat vond ik prachtig als toeschouwer en als acteur. Mijn favoriete rollen waren vaak typetjes, zoals een onhandige loodgieter, iemand die dronken was enz. Ik zie nu nog wel de musicals aan het eind van de basisschool, maar die vind ik toch te mager en zangles is een ondergeschoven kindje tegenwoordig. Er is nu te veel prestatiegericht onderwijs en omdat die andere activiteiten niet of weinig gebeuren, gaan de prestaties achteruit. Laat de kinderen dansen.