Wind (2)
Eerder dit jaar plaatste ik al een blog over wind. Die ging over het plan om een windmolen te maken bij korps Breda. Over wind valt nog veel meer te vertellen. Als jongen heb ik veel van Dieren naar Doesburg gereden. Soms met de fiets; dan was dat best wel pittig, want door de uiterwaarden en vervolgens over de brug over de oude IJssel rijden was niet bepaald eenvoudig. En soms met de brommer, wat ook niet geweldig was. Ik heb boven op de brug door tegenwind mijn cilinderkop verloren. Toen we in Alphen a/d Rijn woonden, moest ik 30 kilometer rijden naar mijn werk in Noordwijk. Zomers was het prachtig door de polder, maar in de winter met tegenwind was het niet zo meer geweldig. Mijn baard was vaak bevroren als ik aankwam.
Hoe dichter bij de zee, des te meer tegenwind, met vooral zand erbij. Door de bollenvelden rijden was altijd een uitdaging, met allemaal Japanse toeristen voor de Keukenhof. Jij reed met moeite in deze omgeving en dan stond er ineens een buslading toeristen met Canon-camera’s voor je neus, die niet in de gaten hadden dat er een fietspad liep. Ik heb heel wat Japanners zien springen, omdat ze zomaar overstaken. Gelukkig heb ik nooit iemand geraakt, maar de wind hielp niet echt mee.
In Den Helder waaide het altijd. Ik reed wel eens naar Julianadorp, en daar had ik wind tegen bij de heenreis en vervolgens ook bij de terugreis. Dat was soms zo heftig dat ik pauzes moest nemen. Tegenwoordig heb je e-bikes en dat is een zegen, want dan stap je sneller op je fiets in de open vlakte. Ik rijd nu wel eens naar Emmer Compascuum langs Kanaal A richting het Munsterscheveld (ongeveer 13 kilometer) en stap nu sneller op de fiets dan voorheen om dat te doen. Je maakt toch je kilometers; in de twee jaar dat ik deze fiets heb, zit ik al aan de 15.000 kilometers. Daar zitten natuurlijk korte ritten en de mooi-weer-ritten bij. Ik hoor wel eens mensen die een gewone fiets en een auto hebben, dat zo’n e-bike niets is, maar ga nu eens niet je boodschappen halen met de auto en rijd even met je fiets naar Emmer Compascuum, en begin bij de rotonde, lekker naar Ter Apel. Doe dat even met een gewone fiets. Je doet dat maar één keer, want de tegenwind is enorm en ik kan het weten, want ik heb dat gereden met een gewone fiets.
Wind is ook prachtig om te zien, wat ik heb ervaren op Scheveningen. Lekker op het strand lopen langs de kustlijn, en dan de wind voelen en het zand in je gezicht. Prachtig! Ik vind Scheveningen op zijn mooist tijdens de herfst en in de winter. Ik ben niet zo’n strandmens, want ik verbrand daar altijd en om op het strand te liggen laat ik ook graag aan anderen over. In Nederland is de wind vaak koud en guur, maar in de tropen is het heerlijk. Een warme wind en soms afkoeling door de wind is heerlijk. Wij waren vlak voor de coronajaren op Maui bij onze nicht Christine (Hawaii). Zij woont in Hana en de stranden zijn niet zoals je op de televisie ziet, maar stranden met rotsen. Daar is de wind erg koel, wat het leven daar zo aangenaam maakt. Als ik bedenk dat die wind ook iets griezelig heeft in de tropen en dat orkanen vreselijk huishouden, denk ik aan mijn domme opmerking dat ik wel eens zo’n orkaan zou willen meemaken. Dat gaf alleen maar meewarige blikken en ik denk terecht.