Pindakaas (1)

Ik keek rond oud en nieuw naar een conference van Najib Amhali die vertelde dat zijn ouders niet veel geld hadden. Dat had bijvoorbeeld consequenties bij de aankoop van pindakaas. Zij kochten dan Hellas pindakaas van de Aldi en daar was Najib niet enthousiast over. Hij is 51 jaar en ik ben 68 jaar, maar bij ons begon de welvaart ook later. Ik herken zijn verhaal.

Ik heb kromme tenen en ingegroeide teennagels vanwege de schoenen van mijn neef, die een paar jaar eerder was geboren. Die schoenen knelden enorm, maar dat was volgens mijn moeder niet zo. Dan werden er pas schoenen gekocht als de kinderbijslag binnen was. Tot die tijd had ik pijnlijke schoenen en korte teennagels, wat ze deed ingroeien. Ook kochten mijn ouders schoenen in de uitverkoop en werden er lakschoenen aangeschaft. Leuk voor bij je zondagse kleren, maar waardeloos als je wilde voetballen, maar… ze waren afgeprijsd. Toen mijn kinderen opgroeiden, hebben we in een armoedepact in Breda het over de zogenaamde Zebra-kinderen gehad; dat was toen een serieus probleem. Kinderen droegen alleen kleren van de Brons, Zeeman of Wibra en werden daardoor gepest. Ook waren er ouders die hun kinderen in stijve vesten en truien lieten lopen, die van zelf gesponnen wol was. Kinderen namen later een baantje aan bij de krantenbezorging en kochten dan nieuwe kleding die op dat moment gangbaar was. Ouders werden dan boos, maar ze begrepen niet dat hun kinderen werden gepest. Ik sprak wel eens met Marokkaanse kinderen die hun kleding uit de kledingbeurs kregen en die later nooit meer tweedehandse kleding wilde hebben.

In een korps kwam er een tijdje een vrouw die een kleine taakstraf had. Haar dochter van vijftien zeurde over kleding die in de winkel lag. Haar moeder had geen geld en vervolgens stal zij dat kledingstuk. Dit werd ontdekt en de vrouw kreeg een taakstraf. Een drama voor dat gezin. Moeder moest een kleine taakstraf doen en haar dochter was helemaal van slag. Dus het kan ver gaan. Ik denk dat het probleem ook in Rotterdam-Zuid is; opgroeien in armoede en dan toch alles zien. Door dat zien word je sneller een uithaler in de haven van drugs. Ik hoop dat de beleidsmakers er rekening mee houden dat dit een van de oorzaken is.

Wij waren thuis niet arm, want iedereen in onze omgeving had hetzelfde of iets meer of minder. Degene die een auto had, was op één hand te tellen, zoals het taxibedrijf en enkele ondernemers. Toen bij ons een ambtenaar van het provinciehuis uit Arnhem een DAF kocht, was er wel wat jaloezie. Toen ging het snel en hadden heel veel mensen binnen een paar jaar een auto. Weliswaar zonder APK, want er reden autolijken rond. Daarover schrijf ik later meer.