Kindertelevisie (1)
Ik ben nog opgegroeid met de radio. Bij ons kwam de televisie toen ik 10 jaar oud was en wij verhuisd waren naar Dieren. Daarvoor in Laag Soeren keken we twee keer per week met twintig kinderen bij iemand thuis om 5 uur op woensdag en zaterdag. Dat was reuze gezellig. Toch als je achteraf terugkijkt, zou je niet zo gemakkelijk aannemen wat daar werd vertoond. Okkie Trooi was onschuldig. Ik zag het maar een paar keer en nog steeds vind ik dat koffertje een vondst. Toen dat koffertje werd geopend, zaten er krentenbollen in. Pipo de Clown was ook prachtig. Niet Pipo zelf, want die was een beetje saai. De Dikke Deur die van taartjes hield en steeds maar weer probeerde om Pipo bij zijn circus te krijgen. Klukkluk de anti-indiaan, die altijd misschoot en de indiaan voor wie je niet bang hoefde te zijn. Hiep de ontdekkingsreiziger, die niets ontdekte. Hij had al moeite om zichzelf te ontdekken. Snuf en Snuitje die op zoek waren naar parels en daar vaak ruzie over hadden met elkaar. Boeven die lief waren.
Kortom, de meeste kinderseries waren lief en onschuldig. Vaak keken de volwassenen mee, want vooral Swiebertje was populair. Zo erg zelfs dat Joop Doderer (de hoofdrolspeler in de tv-serie Swiebertje) bijna geen andere rol kon spelen. Een zwerver in de hooiberg en dat werd flink geromantiseerd. Nu nog denken sommige mensen dat dakloze/thuisloze mensen zo leven, dat er een grote vrijheid is bij zwervers, terwijl dat vaak niet zo is. Swiebertje was een zwerver voor kinderen, die als kwajongen door het leven ging in de serie. Bromsnor, de plaatselijke veldwachter, was daar meestal een gewillig slachtoffer voor. Hij speelde de autoriteit en ieder kind snapte wel dat hij dit oliedom deed. Zijn vrouw Cornelia hield hem vaak rustig en Swiebertje zocht vaak zijn troost bij huishoudster Saartje en later ook bij Malle Pietje (de plaatselijke lorren/oud ijzer/antiekboer). De burgemeester trad dan als een echte burgervader op. Het werd allemaal weer opgelost en iedereen dronk koffie bij Saartje in de keuken. Aan het einde van de serie emigreerde Swiebertje naar Canada en dat vonden wij als kinderen maar niets.
De NCRV zond deze serie uit en probeerde later met een andere serie dezelfde tijd neer te zetten, zo begin twintigste eeuw. Deze serie heette Pommetje Horlepiep, maar die kon mij niet bekoren. Andere kinderen misschien wel, maar ik vond het erg braaf en was toen ook al een stukje ouder. Toch ben ik nog steeds dankbaar voor de vrouw van ons taxibedrijf in Laag Soeren, die ons ontving met een televisie, ranja en een snoepje. Ik denk dat veel leeftijdgenoten die momenten nog wel kunnen herinneren. Met ook misschien de herinnering dat een van de omroepsters, Tante Hannie, ons altijd uitzwaaide.