Hersenbloeding (1)
Ik had al jaren niet meer in een ziekenhuis gelegen. Ik heb als kind diverse botbreuken gehad. Mijn eerste herinnering aan een ziekenhuis is dat mijn amandelen moesten geknipt worden. Vroeger werden ze geknipt en dan moest je een dag in het ziekenhuis blijven. Ik herinner mij de vieze geur van het kapje om mij in slaap te brengen, mijn ontwaken met lekkere ijsjes en voor het eerst groene Grenadine drinken. Dat kende ik nog niet. Wij dronken alleen maar ranja thuis. Dat was een hele ervaring voor mij als kind.
Vlak voor mijn verjaardag vier jaar geleden werd ik niet helemaal goed en liep ik niet geweldig. Mijn coördinatie was een beetje zoek. Wij lieten een dokter komen die vertelde dat ik wat evenwichtsstoornissen had. Ik nam dat aan, maar ik bleef klachten houden. Mijn eigen huisarts kwam en hij kon mij ook niet meer vertellen. Op donderdagavond werd ik heel ziek. Ik zag allerlei bewegingen, kon niet rustig blijven en spuugde mijzelf helemaal onder. De ziekenauto werd gebeld en ik werd om twaalf uur ’s nachts in de ambulance gelegd.
De broeder vertelde mij dat ik vermoedelijk een hersenbloeding had. Ze reden niet hard en ik moest praten, want anders ging de sirene aan. Dat hoefde niet en ik had eigenlijk ook geen angst, want ik kon ook doodgaan en dat was ik mij bewust. Ik had daarin alleen nog geen zin, maar als het toch zo had moeten zijn, dan had ik er wel vrede mee. In het ziekenhuis kreeg ik direct bloedverdunners en knapte gelijk op. De volgende dag kreeg ik nog een MRI-scan. Dat is een wonderbaarlijke ervaring. Je gaat in een soort tunneltje en hoort heel veel geluid (net alsof ze met stalen platen gooien).
Ik knapte gelukkig snel op en wilde de volgende dag al naar de wc lopen. Dat mocht ik nog niet en moest onder begeleiding. Dat ging al vrij snel over en ik had daar een goede tijd. Ik werd jarig in het ziekenhuis en de zusters waren geweldig. Gewoonlijk mogen er maar twee personen op de afdeling neurologie komen, maar ze regelden voor mij de ruimte van de fysiotherapie, want die stond in het weekend leeg. We vierden mijn verjaardag. Mijn schoonzoon vertelde mij dat ik beter moest worden, want Maria vertelde toen dat ze voor het eerst zwanger was. Ik heb het allemaal nog beleefd en inmiddels is de tweede ook al geboren. Zonder dat was ik toch al van plan om te herstellen. Ik wist nu hoe het voelde om een hersenbloeding te krijgen, want dat weet je niet van tevoren.
Mijn huisarts heeft mij meerdere keren excuses aangeboden, want hij dacht dat iemand die zo veel fietst en sport geen hersenbloeding kan krijgen. De dokter vertelde mij dat ik bij mijn kleine hersenen een vernauwing heb zitten, en die is erfelijk. Ik kan geopereerd worden, maar dan zal ik veel revalidatie nodig hebben. Nu krijg ik medicijnen en die werken goed, en de kennis erover gaat door. Misschien later, maar misschien nooit.